NASA voltooit Artemis II-test voor lancering in maart

NASA heeft de Artemis II Wet Dress Rehearsal (WDR) op 19 februari 2026 met succes voltooid, waarmee de laatste grote technische hindernis voor de eerste bemande maanvlucht in meer dan een halve eeuw is weggenomen. Deze cruciale test op Kennedy Space Center’s Launch Complex 39B bevestigde dat het Space Launch System (SLS) en het Orion-ruimteschip gereed zijn voor de vlucht. Door een volledige aftelling voor de lancering en de brandstofprocedure succesvol te simuleren, heeft de organisatie zichzelf in de positie gebracht om al op 6 maart 2026 vier astronauten rond de maan te lanceren.

De succesvolle afronding van de WDR markeert een cruciaal moment voor de Artemis II-missie, die de eerste keer vertegenwoordigt dat mensen zich buiten de baan om de aarde wagen sinds de Apollo 17-missie in 1972. Terwijl de voorgaande Artemis I-missie een onbemande test van de geïntegreerde systemen was, zal deze aanstaande vlucht een diverse bemanning van vier personen vervoeren om de levensondersteunende systemen en navigatie in de diepe ruimte te testen. Het bereiken van deze mijlpaal is bijzonder belangrijk gezien de technische uitdagingen, waaronder waterstoflekken, die eerdere testfasen gedurende begin februari 2026 vertraagden.

Wat gebeurde er tijdens de Artemis II Wet Dress Rehearsal?

NASA heeft de Artemis II Wet Dress Rehearsal succesvol uitgevoerd door cryogene brandstof in de tanks van de SLS-raket te laden en de laatste 10 minuten van een aftelling voor de lancering te simuleren. De test, die op 19 februari 2026 om 22:16 uur ET werd afgerond, bevestigde dat supergekoelde vloeibare waterstof en vloeibare zuurstof veilig naar de kern- en bovenste trappen konden worden overgebracht zonder de hardnekkige lekken die het programma eerder belemmerden. Deze repetitie bevestigde dat de grondsystemen op het Kennedy Space Center volledig zijn geïntegreerd met de hardware voor de vlucht.

Technische precisie was het kenmerk van deze tweede WDR-poging, nadat een eerdere test op 2 en 3 februari voortijdig werd afgebroken. Om de problemen op te lossen, vervingen ingenieurs van NASA de afdichtingen bij de Tail Service Mast Umbilical (TSMU), de kritieke interface waar de brandstof van de grond in de raket stroomt. Tijdens de test op 19 februari waren zowel de kerntrap als de Interim Cryogenic Propulsion Stage (ICPS) om 14:41 uur ET volledig getankt, wat bewees dat de aanpassingen aan de hardware succesvol waren. Ondanks een kleine "spanningsanomalie in het avionicasysteem van de booster" tijdens de eerste oefening van de terminale aftelling, slaagde het team erin de procedure te recyclen en een tweede aftelling te voltooien tot het geplande T-29 seconden-punt.

Wie is de bemanning voor Artemis II?

De bemanning van Artemis II bestaat uit NASA-astronauten Reid Wiseman als commandant, Victor Glover als piloot en Christina Koch als missiespecialist, samen met de astronaut van de Canadian Space Agency (CSA) Jeremy Hansen als missiespecialist. Dit internationale team van vier vertegenwoordigt een gezamenlijke inspanning om terug te keren naar de diepe ruimte, waarbij elk lid uitgebreide ervaring meebrengt van het International Space Station en experimentele testvluchten. Zij zullen de eerste mensen in de 21e eeuw zijn die de achterkant van de maan met eigen ogen zien.

De missierollen zijn strategisch toegewezen om de veiligheid en het succes van de tiendaagse vlucht te garanderen. Commandant Reid Wiseman zal de missie leiden, terwijl piloot Victor Glover de vluchtbesturing van het ruimteschip zal beheren. Missiespecialist Christina Koch, die het record houdt voor de langste aaneengesloten ruimtevlucht door een vrouw, en Jeremy Hansen, de eerste Canadees die naar de maan reist, zullen toezien op de wetenschappelijke doelstellingen en de systeemprestaties. De bemanning heeft jaren van rigoureuze training ondergaan, inclusief simulaties van het vrije-terugkeertraject dat ze zullen gebruiken om een veilige landing in de Stille Oceaan te garanderen, zelfs in het geval van defecten aan de voortstuwing.

Wat gebeurt er als Artemis II het lanceervenster van maart mist?

Als Artemis II het primaire lanceervenster van maart mist, moet de missie wachten op de volgende uitlijning van de maan, die doorgaans elke vier weken plaatsvindt. Orbitale mechanica vereist een specifieke positionering van de aarde en de maan om ervoor te zorgen dat het Orion-ruimteschip zijn beoogde traject kan bereiken en de juiste thermische controle kan behouden. Hoewel NASA 6 maart 2026 als doeldatum heeft vastgesteld, zijn daaropvolgende mogelijkheden voor april en mei vooraf berekend op basis van de hemelse geometrie en de lichtomstandigheden op de bergingslocatie.

De lanceerlogistiek is sterk afhankelijk van de afstemming tussen de gereedheid op de grond en omgevingsfactoren. Volgens Marcia Smith van SpacePolicyOnline.com heeft NASA al een lijst met haalbare lancedata voor de eerste helft van 2026 gepubliceerd om rekening te houden met mogelijke technische vertragingen of weersomstandigheden. Het missen van een venster duidt niet noodzakelijkerwijs op een technisch falen, maar eerder op de toewijding aan de "veiligheid eerst"-cultuur die de moderne bemande ruimtevaart definieert. Een uitstel tot eind maart of april zou extra tijd geven voor de evaluatie van gegevens van de WDR, maar zou ook de tijdlijn voor de daaropvolgende Artemis III-missie, die tot doel heeft mensen op het maanoppervlak te laten landen, opschuiven.

De betekenis van het tiendaagse missieprofiel

Het missieprofiel voor Artemis II is ontworpen als een cruciale test van de levensondersteunende systemen van het Orion-ruimteschip. In de loop van 10 dagen zal de bemanning ongeveer 7.400 kilometer voorbij de achterkant van de maan reizen voordat ze terugkeren naar de aarde. Dit "hybride vrije-terugkeertraject" is een essentieel veiligheidskenmerk; het gebruikt de zwaartekracht van de maan om het ruimteschip op natuurlijke wijze terug naar de aarde te trekken zonder dat er een grote motorontbranding nodig is om naar huis te komen. Deze opzet stelt NASA in staat om te evalueren hoe het ruimteschip omgaat met de straling in de diepe ruimte en de extreme kou van de maanschaduw, voordat een complexere maanlanding wordt geprobeerd.

Bovendien zal de terugkeerfase van de missie een belangrijk aandachtspunt zijn voor onderzoekers. Het hitteschild van de Orion moet temperaturen van bijna 2.760 graden Celsius weerstaan terwijl de capsule de aardatmosfeer raakt met een snelheid van 40.000 kilometer per uur. Het valideren van de prestaties van het hitteschild met mensen aan boord is de laatste voorwaarde voor de Artemis III-missie. Gegevens die tijdens de landing van Artemis II in zee worden verzameld, zullen nauwgezet worden geanalyseerd om ervoor te zorgen dat toekomstige bemanningsleden de nog veeleisendere terugkeerprofielen kunnen overleven die worden verwacht bij maanlandingen op de polen.

Wat volgt er voor het Artemis-programma

Na de succesvolle WDR zal NASA op 20 februari 2026 een formele persconferentie houden om een gedetailleerde technische briefing te geven en mogelijk een officiële lanceerdatum aan te kondigen. De overgang van testen naar actieve vluchtoperaties vertegenwoordigt een psychologische en operationele verschuiving voor het Kennedy Space Center. Technici zullen nu beginnen met de laatste voorbereidingen van de Orion-capsule en het definitief scherpstellen van de vaste brandstofstuwraketten (solid rocket boosters) van de SLS-raket. Als de streefdatum van 6 maart standhoudt, zal de wereld getuige zijn van het begin van een nieuw tijdperk van menselijke verkenning die erop gericht is een langdurige aanwezigheid op de maan te vestigen.

Toekomstige missies onder de vlag van Artemis hangen volledig af van het succes van deze vlucht. Artemis II dient als de brug tussen de onbemande Artemis I-test en de historische Artemis III-missie, die de eerste vrouw en de eerste persoon van kleur op de zuidpool van de maan wil laten landen. Door de Wet Dress Rehearsal succesvol af te ronden, heeft NASA aangetoond dat het de complexe brandstof- en aftelprocedures onder de knie heeft die vereist zijn voor zijn krachtigste raket, waarmee het doel van een duurzame maaneconomie een stap dichter bij de realiteit is gekomen.