Pobliska kandydatka na „Superziemię” GJ 251 c odkryta w ekosferze gwiazdy

Odkrycie i dane

Odkrycie opiera się na ponad dwudziestu latach obserwacji prowadzonych za pomocą Habitable Zone Planet Finder (HPF), precyzyjnego spektrografu bliskiej podczerwieni. Naukowcy przypisali okresowy sygnał prędkości radialnej — subtelne „chybotanie” gwiazdy spowodowane przez krążący wokół niej obiekt — planecie znajdującej się w tym układzie. Wsparcie dla projektu obejmowało finansowanie ze strony amerykańskiej National Science Foundation, NASA oraz Heising-Simons Foundation.

Charakterystyka planety

Szacuje się, że GJ 251 c jest około cztery razy większa od Ziemi i znajduje się w ekosferze swojej gwiazdy, czyli regionie, w którym przy odpowiednich warunkach atmosferycznych na powierzchni planety mogłaby istnieć woda w stanie ciekłym. Jej relatywna bliskość względem Ziemi zwiększa szanse na bezpośrednią detekcję i dalszą charakterystykę.

Metoda detekcji i perspektywy obserwacyjne

Bezpośredni pomiar światła planety umożliwiłby badanie składu jej atmosfery oraz poszukiwanie sygnatur chemicznych, które mogłyby wskazywać na aktywność biologiczną. Naukowcy ostrzegają, że zidentyfikowanie prawdziwej biosygnatury wymaga jednoznacznej detekcji atmosferycznej i starannej interpretacji: na przykład jednoczesna obecność tlenu i metanu jest biosygnaturą na Ziemi, ale jej znaczenie na innym świecie zależy od szerszego kontekstu atmosferycznego i geochemicznego danej planety.

Następne kroki i ograniczenia

Obecne instrumenty nie pozwalają jeszcze na jednoznaczne wykrycie ani scharakteryzowanie atmosfery skalistego kandydata z ekosfery, takiego jak GJ 251 c. Zespół badawczy twierdzi, że teleskopy nowej generacji oraz dalsze inwestycje społeczności naukowej są niezbędne, aby bezpośrednio obrazować tę planetę, ustalić, czy posiada ona atmosferę, oraz poszukiwać ewentualnych biosygnatur.