Nabije kandidaat-'superaarde' GJ 251 c ontdekt in de bewoonbare zone van een ster

Ontdekking en gegevens

De detectie is gebaseerd op meer dan twee decennia aan observaties door de Habitable Zone Planet Finder (HPF), een precisie-nabij-infraroodspectrograaf. Wetenschappers schrijven een periodiek radiële snelheidssignaal — een subtiele schommeling van de ster veroorzaakt door een object in een baan eromheen — toe aan een planeet in het stelsel. De ondersteuning voor het project omvatte financiering van de U.S. National Science Foundation, NASA en de Heising-Simons Foundation.

Planeeteigenschappen

GJ 251 c is naar schatting ongeveer vier keer zo groot als de aarde en bevindt zich in de leefbare zone van zijn ster, het gebied waar vloeibaar water aan het oppervlak van een planeet zou kunnen bestaan bij geschikte atmosferische omstandigheden. De relatieve nabijheid tot de aarde verbetert de vooruitzichten voor directe detectie en vervolgkarakterisering.

Detectiemethode en observatievooruitzichten

Het direct meten van het licht van de planeet zou het mogelijk maken de atmosferische samenstelling te bestuderen en te zoeken naar chemische signaturen die op biologische activiteit kunnen wijzen. Wetenschappers waarschuwen dat het identificeren van een ware biosignatuur eenduidige atmosferische detectie en zorgvuldige interpretatie vereist: de gelijktijdige aanwezigheid van zuurstof en methaan is bijvoorbeeld een biosignatuur op aarde, maar de betekenis ervan op een andere wereld hangt af van de bredere atmosferische en geochemische context van de planeet.

Volgende stappen en beperkingen

De huidige faciliteiten kunnen de atmosfeer van een kandidaat-rotsplaneet in de leefbare zone, zoals GJ 251 c, nog niet eenduidig detecteren of karakteriseren. Het onderzoeksteam stelt dat telescopen van de volgende generatie en aanhoudende investeringen vanuit de wetenschappelijke gemeenschap nodig zijn om de planeet direct in beeld te brengen, te bepalen of deze een atmosfeer heeft en te zoeken naar mogelijke biosignaturen.