NASA brengt Artemis 2-raket terug naar lanceerplatform voor lancering in april

Artemis 2 keert terug naar het lanceerplatform nu NASA zich richt op een bemande missie in april

NASA heeft de Artemis 2 Space Launch System (SLS)-raket en het Orion-ruimteschip met succes teruggebracht naar Launch Complex 39B in het Kennedy Space Center, wat de laatste fase markeert van de voorbereidingen voor de eerste bemande missie van het Artemis-programma. Het mobiele lanceerplatform verliet het Vehicle Assembly Building (VAB) om 00:20 uur Eastern op 20 maart 2026 en voltooide de zes kilometer lange reis naar het platform 11 uur later. Deze cruciale verplaatsing positioneert de organisatie voor een langverwachte lanceerpoging op zijn vroegst op 1 april, na een reeks technische vertragingen en hardware-aanpassingen.

Waarom werd de Artemis 2-raket teruggebracht naar het Vehicle Assembly Building?

NASA-technici brachten de Artemis 2-raket terug naar het VAB om een kritieke blokkade in de heliumstroom op te lossen die in de bovenste trap van het voertuig was gedetecteerd. Ingenieurs stelden vast dat een losgekomen afdichting in een snelkoppeling de heliumstroom naar de Interim Cryogenic Propulsion Stage (ICPS) belemmerde. Deze manoeuvre stelde teams in staat om toegang te krijgen tot interne componenten en de defecte afdichtingen te vervangen, waardoor het voortstuwingssysteem veilig functioneert voor de komende bemande vlucht.

Het besluit om het 98 meter hoge voertuig terug te brengen naar het VAB werd genomen op 21 februari, slechts één dag nadat NASA zich aanvankelijk op een lancering in maart had gericht. De heliumblokkade werd gezien als een "showstopper" voor de vliegveiligheid, aangezien helium essentieel is voor het onder druk zetten van de brandstoftanks en het bedienen van kleppen tijdens de stijgfase van de missie. Tijdens het verblijf van een maand in het VAB hebben ingenieurs niet alleen de losgekomen afdichting vervangen, maar ook een uitgebreide Flight Readiness Review uitgevoerd op 12 maart, waarmee het voertuig uiteindelijk werd vrijgegeven voor de terugkeer naar het platform.

Welke problemen vertraagden Artemis 2 van februari naar april?

De belangrijkste problemen die Artemis 2 vertraagden, waren een combinatie van defecten aan de heliumhardware en vloeibare waterstoflekken die werden vastgesteld tijdens brandstoftesten, de zogenaamde "wet dress rehearsals". Terwijl de heliumblokkade een terugkeer naar de VAB noodzakelijk maakte, had NASA begin februari ook te maken met aanhoudende waterstoflekken op het platform. Deze technische hindernissen maakten een verschuiving van de lanceerplanning noodzakelijk, van de oorspronkelijke periode rond 6 maart naar de huidige opening op 1 april om ervoor te zorgen dat alle levensondersteunende en voortstuwingssystemen volledig waren gevalideerd.

Lori Glaze, NASA’s waarnemend adjunct-administrateur voor de ontwikkeling van exploratiesystemen, benadrukte dat de organisatie prioriteit geeft aan een "schone" countdown voor de volgende fase. NASA-functionarissen bevestigden dat ze niet van plan zijn om nog een brandstoftest uit te voeren voor de eigenlijke lancedag. "Vanuit mijn perspectief zou ik willen dat wanneer we het voertuig de volgende keer voltanken, dit op een dag is waarop we ook echt kunnen lanceren," verklaarde Glaze tijdens een briefing op 12 maart. De organisatie heeft er vertrouwen in dat de aanpassingen aan de afdichtingen en de hardware-aanpassingen in het VAB de risico's op lekken die eerdere pogingen hinderden, hebben verminderd.

Hoe verschilt Artemis 2 van de Apollo-missies?

Artemis 2 verschilt van de Apollo-missies door het gebruik van het Space Launch System (SLS), 's werelds krachtigste raket, en het vervoeren van een diverse, vierkoppige internationale bemanning. Waar Apollo zich richtte op kortstondige maanlandingen met driekoppige bemanningen, dient Artemis 2 als een bemande vlucht langs de maan op grote hoogte, bedoeld om de levensondersteuning in de verre ruimte te testen. De bemanning bestaat uit NASA-astronauten Reid Wiseman, Victor Glover en Christina Koch, samen met Jeremy Hansen van de Canadian Space Agency, wat een nieuw tijdperk van internationale samenwerking bij de maan markeert.

Technologisch gezien vertegenwoordigt het Orion-ruimteschip een enorme sprong voorwaarts ten opzichte van de Apollo-commandomodules. Orion is uitgerust met geavanceerde stralingsbescherming, autonome vluchtsoftware en een in Europa gebouwde servicemodule die zorgt voor stroom en voortstuwing. Bovendien streeft het Artemis-programma naar een duurzame aanwezigheid op de maan in plaats van de "vlaggen en voetafdrukken"-benadering van de jaren 60. Deze missie zal de communicatie- en navigatiesystemen valideren die nodig zijn voor Artemis 3, die gepland staat om de eerste vrouw en de eerste persoon van kleur op het maanoppervlak te zetten.

Geïntegreerde systeemtests en missiedoelen

Tijdens de komende 10-daagse missie zal de bemanning van Artemis 2 ongeveer 10.000 kilometer voorbij de achterkant van de maan reizen. Dit traject, bekend als een hybride vrije-terugkeerbaan, gebruikt de zwaartekracht van de maan om het ruimtevaartuig terug naar de aarde te trekken zonder een enorme motorontsteking. Het primaire wetenschappelijke doel is om te verifiëren of Orions Environmental Control and Life Support System (ECLSS) een veilige atmosfeer kan handhaven voor astronauten tijdens een reis naar de maan, een prestatie die sinds Apollo 17 in 1972 niet meer door mensen is ondernomen.

Operationele tests zullen zich ook richten op de handmatige besturingscapaciteiten van het ruimtevaartuig. Eenmaal in een baan om de aarde zal de bemanning een demonstratie van nabijheidsoperaties uitvoeren, waarbij de ICPS als doelwit wordt gebruikt om de besturing en sensoren van Orion te testen. Deze manoeuvres zijn essentieel voor toekomstige missies waarbij Orion moet koppelen aan de Lunar Gateway of menselijke landingssystemen in een baan om de maan.

Toekomstige richtingen en programmatische verschuivingen

Terwijl het aftellen voor Artemis 2 begint, is NASA de bredere routekaart voor de maan al aan het herstructureren. De organisatie kondigde onlangs aan dat ze de Exploration Upper Stage (EUS) niet langer voor onmiddellijk gebruik zal ontwikkelen, maar in plaats daarvan kiest voor de aanschaf van gemodificeerde Centaur-bovenste trappen van United Launch Alliance (ULA) voor de Artemis 4- en 5-missies. Deze verschuiving is bedoeld om de tijdlijn voor maanlandingen te versnellen, die nu gericht zijn op begin 2028.

De internationale belangstelling voor deze updates blijft groot. Josef Aschbacher, directeur-generaal van de European Space Agency (ESA), merkte op dat NASA internationale partners heeft uitgenodigd in Washington voor een briefing over deze strategische wijzigingen. Deze samenwerking wordt weerspiegeld in de binnenlandse sector, aangezien de Artemis Suppliers Conference gepland staat voor eind maart om de inspanningen van de duizenden private bedrijven die bijdragen aan de toeleveringsketens van SLS en Orion te coördineren.

De laatste aftelling: lanceerperiodes

NASA heeft dagelijkse lanceerperiodes van twee uur vastgesteld tussen 1 en 6 april 2026. Het eerste venster opent naar verwachting om 18:24 uur Eastern op 1 april. Vanwege de complexiteit van het cryogene brandstofladen en het instappen van de bemanning, zal de organisatie beperkt zijn tot in totaal vier lanceerpogingen tijdens deze periode van zes dagen. Als het voertuig niet uiterlijk 6 april kan vliegen, zal de eerstvolgende mogelijkheid pas op 30 april plaatsvinden, afhankelijk van de planetaire uitlijning en thermische beperkingen voor het Orion-ruimteschip.

• Primair lanceerdoel: 1 april 2026, om 18:24 uur ET.
• Bemanningsleden: Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch, Jeremy Hansen.
• Voertuig: SLS Block 1 met Orion-ruimteschip.
• Missieduur: Ongeveer 10 dagen.

De succesvolle terugkeer naar Launch Complex 39B brengt de mensheid een stap dichter bij het verlaten van een lage baan om de aarde voor het eerst in meer dan een halve eeuw. Nu de technische hindernissen van het heliumsysteem schijnbaar zijn opgelost, verschuift de focus naar de Flight Readiness Review en de uiteindelijke aftelsequentie die zal bepalen wanneer de volgende generatie ontdekkingsreizigers hun reis naar de maan begint.