De YouTube AI-hustle van $700.000

Een maker, een pijplijn en slaapvideo's van zes uur

Op 30 december 2025 publiceerde Fortune een interview met een 22-jarige maker genaamd Adavia Davis, die stelt dat zijn portfolio van gezichtsloze YouTube-kanalen maandelijks ruwweg $40.000 tot $60.000 opbrengt — ongeveer $700.000 per jaar — en slechts een paar uur toezicht per dag vereist. De artikelen en screenshots die Fortune heeft ingezien, tonen lange, goedkoop geproduceerde video's (waaronder documentaires van zes uur om bij in slaap te vallen) die gebruikmaken van geautomatiseerde scripts, synthetische voice-overs en visuele loops om views te verzamelen terwijl kijkers andere dingen doen — of slapen.

Anatomie van de AI-contentpijplijn

Wat Davis en andere makers omschrijven als een bedrijf, is minder een traditionele studio en meer een softwarepijplijn: een reeks tools die tekstprompts, synthetische stemmen en stockmateriaal of gegenereerde beelden samenvoegen tot video's die lang, repetitief en goedkoop te produceren zijn. In het geval van Davis omvat de stack naar verluidt een interne tool genaamd TubeGen om de productie te coördineren, Anthropic's Claude om scripts te genereren, en ElevenLabs om levensechte voice-overs te produceren — waarna de onderdelen worden samengevoegd tot langdurige uploads. Fortune rapporteerde productiekosten van slechts $60 per lange video en zeer hoge operationele marges op de maandelijkse omzet.

Die keuzes zijn weloverwogen. Lange speelduur en constante audio zijn een manier om kijktijd te vangen — het allerbelangrijkste signaal dat YouTube gebruikt om content te rangschikken en aan te bevelen — terwijl synthetische voice-overs en sjabloon-gebaseerde beelden makers in staat stellen op te schalen naar tientallen of honderden uploads zonder groot personeel aan te nemen. Het resultaat zijn "gezichtsloze" kanalen die onderling inwisselbaar lijken, maar op grote schaal toch miljoenen dagelijkse weergaven kunnen trekken.

Hoe groot is het fenomeen?

Onafhankelijk onderzoek suggereert dat Davis deel uitmaakt van een veel grotere trend. Kapwing, een videobewerkingsbedrijf dat duizenden kanalen analyseerde, ontdekte dat een aanzienlijk deel van de aanbevolen video's voor nieuwe gebruikers inmiddels gekwalificeerd kan worden als laagwaardige, door AI gegenereerde "AI-slop" of "brainrot" — formats die zijn ontworpen om aandacht te gelde te maken in plaats van betrokkenheid bij originele storytelling te belonen. De steekproef van Kapwing en een gereconstrueerde feed voor nieuwe accounts identificeerden AI-slop-video's tussen de eerste paar honderd aanbevelingen en schatten miljarden cumulatieve weergaven en tientallen miljoenen aan advertentie-inkomsten verspreid over dergelijke kanalen. The Guardian en andere media vatten dat onderzoek eind december 2025 samen.

De momentopname van Kapwing is van belang omdat deze individuele succesverhalen koppelt aan een systemisch patroon: wanneer algoritmische aanbevelingen een hoge kijktijd belonen ongeacht de informatieve waarde, verschuiven de prikkels naar massaproductie. Dat verklaart waarom makers die voice-overs en montage kunnen automatiseren, een snel "first-mover advantage" behalen.

De platformpuzzel: monetisatie, moderatie en regulering

Die prikkels botsen nu met het beleid van platforms. De monetisatieregels van YouTube — bijgewerkt en verduidelijkt gedurende 2025 — beperken expliciet de advertentie-inkomsten voor niet-authentieke, repetitieve of in massa geproduceerde content als deze geen duidelijke waarde per upload biedt. De publieke richtlijnen van het bedrijf benadrukken dat kanalen originaliteit en betekenisvolle menselijke inbreng moeten aantonen om in aanmerking te blijven komen voor het YouTube Partner Program. Dat creëert een juridisch en commercieel koord voor makers die afhankelijk zijn van geautomatiseerde pijplijnen: kleine aanpassingen in de handhaving van het beleid, adverteerdersvoorkeuren of het aanbevelingsalgoritme kunnen wezenlijk veranderen of een kanaal überhaupt iets verdient.

Fortune meldde dat de screenshots van inkomsten en AdSense-gegevens die het heeft ingezien de beweringen van de maker over de omzet ondersteunen; maar de handhaving door het platform blijft de onzekere factor. YouTube heeft verklaard dat het de handhavingstools zal verfijnen en geautomatiseerde detectie zal combineren met menselijke controle om in massa geproduceerde, laagwaardige uploads te onderscheppen — wat de monetisatie zou kunnen verminderen of verwijderen van kanalen die de grens overschrijden.

Economie, schaalvergroting en kwetsbaarheid

De financiële logica achter een AI-gestuurd kanaal is eenvoudig: lage variabele kosten per video, een grote hefboomwerking door advertentietarieven en, voor sommige niches, voorspelbare "evergreen" kijkgewoonten (slaap, ambiance, compilaties). Fortune rapporteerde voor Davis geschatte operationele kosten van ongeveer $6.500 per maand tegenover inkomsten van tienduizenden dollars, wat wijst op ongebruikelijk hoge marges. Dit soort winstgevendheid verklaart waarom makers zich storten op formats die uit te buiten zijn.

Maar dezelfde hefboomwerking creëert kwetsbaarheid. Het bedrijf is afhankelijk van drie externe systemen die van de ene op de andere dag kunnen veranderen: het aanbevelingsalgoritme, de vraag van adverteerders en de handhaving van het platformbeleid. Grote mediagroepen of goed gefinancierde partijen zouden dezelfde formats sneller en op grotere schaal kunnen industrialiseren, waardoor onafhankelijke makers in een prijsconcurrentie worden gedrukt. En als adverteerders of YouTube besluiten om de pool van monetiseerbare AI-gegenereerde content te verkleinen, kunnen de marges snel verdampen.

Ethiek, schade voor het publiek en kindveiligheid

Naast de economische aspecten roept de opkomst van AI-slop ethische vragen op. Sommige kanalen bootsen kinderprogramma's na of hergebruiken cultureel materiaal met weinig toezicht; andere uploads gebruiken "shock-bait" of micromanipulatie (opzettelijke spelfouten, een flits van frame naar frame om terugspoelen uit te lokken) om engagement-statistieken te manipuleren. Deze tactieken ondermijnen het vertrouwen en kunnen kinderen en kwetsbare kijkers blootstellen aan ongepaste content. Platformmoderatoren en beleidsmakers worstelen nog steeds met de vraag hoe creatief gebruik van synthetische tools in balans te brengen met de schade die ontstaat wanneer schaal en automatisering de redactionele beoordeling vervangen.

Wat makers nu gaan doen

Voor makers die momenteel profiteren van geautomatiseerde pijplijnen, is het draaiboek voor de korte termijn diversificatie en verdedigbaarheid: het opbouwen van een directe relatie met het publiek buiten YouTube, het verkopen van cursussen of diensten, en het toevoegen van formats die duidelijke menselijke inbreng tonen. Davis zelf heeft gesuggereerd dat authenticiteit weer schaarstewaarde zal krijgen naarmate de markt verzadigd raakt met AI-content; dat is een veelvoorkomende strategie onder makers die platformschokken overleven.

Voor platforms en toezichthouders is de uitdaging technisch en normatief: het detecteren en beperken van laagwaardige automatisering zonder legitiem gebruik van generatieve tools te verstikken. De bijgewerkte richtlijnen van YouTube proberen die grens te trekken, maar de handhaving zal een voortdurende wapenwedloop zijn tussen detectiesystemen en makers die optimaliseren voor ondoorzichtige engagement-signalen.

Waar deze markt heen gaat

Davis en anderen zien een klein tijdsbestek van winstgevendheid voordat goed gefinancierde concurrenten dezelfde formats industrialiseren. Hij vertelde Fortune dat hij verwacht dat individuen tot ruwweg 2027 de tijd hebben voordat "de haaien" arriveren — wat betekent dat grotere bedrijven met kapitaal en infrastructuur solospelers kunnen wegconcurreren. Of dat uitkomt, hangt af van de advertentiemarkten, de intensiteit van de handhaving door platforms en of kijkers algoritmisch geoptimaliseerde, laagwaardige content beginnen af te wijzen. Wat duidelijk is, is dat de economische realiteit die van één maker een bedrijf van naar verluidt $700.000 maakte, een zichtbaar symptoom is van bredere scheve verhoudingen tussen de belangen van platforms, adverteerders en het algemeen belang.

Vooralsnog is het verhaal een praktijkvoorbeeld van hoe nieuwe AI-bouwstenen — grote taalmodellen voor scripts, hoogwaardige tekst-naar-spraak voor voice-overs en geautomatiseerde montagepijplijnen — kunnen samensmelten tot winstgevende, onderhoudsarme bedrijven. Het is ook een herinnering dat de dynamiek van platforms, en niet alleen genialiteit of inzet, bepaalt of deze bedrijven levensvatbaar zijn op de lange termijn.

Bronnen

• Kapwing (onderzoeksrapport: "AI slop"-analyse)
• Anthropic (Claude-modellen en documentatie)
• ElevenLabs (productdocumentatie voor AI-stemgeneratie)
• YouTube / Google (documenten over kanaalmonetisatie en het YouTube Partner Program-beleid)