Starcloud plant orbitaal datacenter met 88.000 satellieten

Starcloud, een in Washington gevestigde startup voor orbitale computing, heeft officieel een aanvraag ingediend bij de Federal Communications Commission (FCC) voor een enorme constellatie van 88.000 satellieten. Deze zijn ontworpen om te functioneren als krachtige datacenters in een lage aardbaan (Low Earth Orbit, LEO). Door intensieve computertaken, zoals de training van Artificiële Intelligentie (AI), naar de ruimte te verplaatsen, wil het bedrijf het vacuüm van de ruimte benutten voor passieve koeling en directe zonne-energie. Hiermee worden de fysieke en ecologische beperkingen omzeild die terrestrische datacenters momenteel hinderen.

Hoe werkt het orbitale datacenter van Starcloud?

Het orbitale datacenter van Starcloud integreert high-density GPU-clusters, permanente opslag en gepatenteerde thermische beheersystemen in satellieten die in zon-synchrone banen opereren om een continue stroomvoorziening en stralingskoeling te garanderen. Deze satellieten zijn onderling verbonden via optische inter-satellietverbindingen, waardoor ze grote hoeveelheden gegevens in realtime kunnen verwerken voor zowel orbitale als terrestrische gebruikers. Deze infrastructuur omzeilt traditionele downlink-knelpunten door veilige, schaalbare cloud computing rechtstreeks in het vacuüm van de ruimte aan te bieden.

Starcloud, voorheen bekend als Lumen Orbit, ontwerpt zijn architectuur om tegemoet te komen aan de exponentiële groei van door AI gedreven rekenbehoeften. Volgens de FCC-aanvraag van het bedrijf op 13 maart 2026 zullen deze orbitale faciliteiten opereren in nauwe schillen op hoogtes tussen 600 en 850 kilometer. Door een zon-synchrone oriëntatie (dusk-dawn) aan te houden, kunnen de satellieten bijna continu energie genereren, wat essentieel is voor de hoge energievereisten van moderne Large Language Models (LLMs) en GPU-intensieve workloads.

Het technische raamwerk leunt zwaar op breedbandintegratie met bestaande providers. Hoewel de satellieten het zware rekenwerk verrichten, zullen ze laserverbindingen gebruiken om te communiceren met gevestigde netwerken zoals SpaceX’s Starlink, Amazon’s Project Kuiper en Blue Origin’s Tera Wave. Deze hybride aanpak stelt Starcloud in staat zich te concentreren op de hardware voor berekeningen — zoals de Nvidia H100-processor — terwijl er gebruik wordt gemaakt van de wereldwijde connectiviteit van bestaande megaconstellaties voor de levering van gegevens.

Waarom is de ruimte beter voor datacenters dan de aarde?

De ruimte biedt een oneindige warmteafvoer voor stralingskoeling en constante toegang tot zonne-energie, waardoor de noodzaak voor het enorme waterverbruik en de batterijopslag die op aarde nodig zijn, vervalt. Deze omgeving maakt een reductie van 10x in operationele energiekosten mogelijk en vermijdt terrestrische beperkingen zoals landschaarste, instabiliteit van het elektriciteitsnet en koolstofemissies. Bijgevolg kunnen orbitale datacenters veel sneller opschalen naar gigawatt-niveaus dan faciliteiten op de grond.

De belangrijkste drijfveer voor het verplaatsen van rekenkracht naar LEO is het passieve thermische beheer dat wordt geboden door het vacuüm van de ruimte. Terrestrische datacenters worden momenteel geconfronteerd met ernstige obstakels door de immense hitte die AI-chips genereren, waarvoor miljoenen liters water en complexe HVAC-systemen nodig zijn. Starcloud stelt dat implementatie in de ruimte de meest kosteneffectieve manier is om deze jaren rekenkracht te leveren, omdat het de infrastructuurbeperkingen wegneemt die de uitbreiding van datacenters op de grond doorgaans met jaren vertragen.

Bovendien streeft de Starcloud-constellatie naar het bieden van een "soevereine cloud" die buiten de traditionele nationale grenzen bestaat, wat unieke voordelen biedt op het gebied van beveiliging en toegankelijkheid. De roadmap van het bedrijf bevat de inzet van Starcloud-4, bestaande uit enorme satellieten die worden gelanceerd via SpaceX Starship. Deze toekomstige eenheden zijn voorzien van zonnepanelen die aan elke zijde vier kilometer beslaan, wat een verbijsterende datacenter-capaciteit van vijf gigawatt per vaartuig ondersteunt — een schaal die tegenwoordig vrijwel onmogelijk te bereiken is op een enkele terrestrische locatie.

Wat is er gebeurd met de Nvidia H100 GPU op de eerste satelliet van Starcloud?

De Nvidia H100 GPU op Starcloud-1 heeft met succes de eerste orbitale training van een Large Language Model uitgevoerd en draaide na de lancering in november 2025 het Gemini AI-model van Google. Deze testomgeving van 60 kilogram toonde aan dat commercial-off-the-shelf (COTS) high-performance hardware de lancering kon overleven en effectief kon werken in LEO. De missie bevestigde dat de H100 100x meer rekenkracht biedt dan enige eerdere GPU die in de ruimte is ingezet.

Het succes van de Starcloud-1-missie, die deel uitmaakte van een SpaceX-rideshare, diende als een essentieel proof-of-concept voor de toekomstige vloot van het bedrijf. Ondanks de barre stralingsomgeving van de ruimte bleef de Nvidia H100 operationeel, waardoor het team complexe inferentietaken kon uitvoeren op Synthetic Aperture Radar (SAR)-gegevens. Deze capaciteit suggereert dat toekomstige satellieten satellietbeelden lokaal zouden kunnen verwerken en alleen de kritieke inzichten terug naar de aarde zouden sturen in plaats van enorme, onbewerkte gegevensbestanden.

Voortbouwend op deze resultaten bereidt het bedrijf zich voor op Starcloud-2, zijn eerste volledig commerciële ruimtevaartuig dat gepland staat voor een lancering in 2027. Deze volgende iteratie zal een cluster van processoren bevatten in combinatie met gepatenteerde thermische en energiesystemen in een smallsat-vormfactor. Het doel is om de stralingsharding en energie-efficiëntie van de hardware te verfijnen voordat wordt opgeschaald naar de volledige constellatie van 88.000 satellieten waarvoor in de recente FCC-aanvraag toestemming is gevraagd.

Regulerings- en duurzaamheidsuitdagingen voor megaconstellaties

De omvang van het Starcloud-voorstel plaatst het tussen de grootste satelliet-aanvragen in de geschiedenis, enkel overtroffen door de recente aanvraag van SpaceX voor een constellatie van één miljoen satellieten. Het beheren van een vloot van 88.000 objecten vereist een strikte naleving van orbitale veiligheid en beheer van het ruimteverkeer. Starcloud heeft zich gecommitteerd aan verschillende best practices om deze risico's te beperken, waaronder:

• Volledige demisability: Satellieten zijn ontworpen om volledig op te branden bij terugkeer in de atmosfeer, waardoor er geen puin achterblijft.
• Helderheidsbeperking: Coördinatie met de astronomische gemeenschap om lichtvervuiling te minimaliseren en essentiële observaties te beschermen.
• Initiële controlebanen: Satellieten worden op lagere hoogtes ingezet om de functionaliteit te controleren voordat ze naar hun operationele banen worden gebracht.
• Basis van niet-interferentie: Gebruik van het Ka-bandspectrum voor telemetrie en controle op een manier die bestaande communicatie niet verstoort.

Zoals geschreven door Jeff Foust voor SpaceNews, is de acceptatie van de aanvraag door de FCC slechts de eerste stap in een lang regelgevingstraject. Het in Redmond gevestigde bedrijf moet bewijzen dat een dergelijke dichte constellatie het probleem van ruimteafval niet zal verergeren. Door zich te concentreren op zon-synchrone banen en ervoor te zorgen dat defecte eenheden snel terugkeren in de atmosfeer, wil Starcloud zich profileren als een verantwoordelijke beheerder van de "binnenkort intensief gebruikte banen" tussen 600 en 850 kilometer.

De transitie van op communicatie gerichte satellieten naar een op berekeningen gerichte orbitale infrastructuur vertegenwoordigt een paradigmaverschuiving in het gebruik van de ruimte. Als Starcloud met succes zijn netwerk van 88.000 satellieten inzet, zal het niet alleen de wereldwijde AI-capaciteiten een enorme boost geven, maar ook de relatie tussen cloud computing en ecologische duurzaamheid herdefiniëren. Vooralsnog kijkt de industrie gespannen toe terwijl het bedrijf zijn missie voor 2027 voorbereidt, die zal dienen als de definitieve test voor de haalbaarheid van orbitale supercomputing op gigawatt-schaal.