Şu anda saatte 38.000 mil hızla ilerleyen bir bilgisayarda belleğin nasıl adreslendiğini çözmek için modern havacılık mühendisleri, arşivlenmiş basılı kılavuzları çıkarıyor ve emekli meslektaşlarını arıyor. Bir komut üzerinde nihayet karar kıldıklarında, tek bir radyo sinyalinin gidiş-dönüş yolculuğunu tamamlaması neredeyse iki gün sürüyor. Bu artık derin uzay araştırması değil; bu, uzun mesafeli bir dijital arkeoloji.
NASA'nın Jet İtki Laboratuvarı'nda (JPL) acil tehdit, veri kaybı değil, düşük voltaj hata koruma sisteminin devreye girmesidir. Voyager 1'in plütonyum güç kaynağı tükendikçe hata payları da yok oluyor. Uzay aracının voltajı kritik bir eşiğin altına düşerse, Dünya'dan geri döndürülmesi neredeyse imkansız olan otomatik bir hayatta kalma modunu tetikliyor.
Bu termal ölümü engellemek için mühendisler etkili bir şekilde kontrollü bir açlık başlattılar. NASA, temel platformu hayatta tutmak adına işlevsel donanımı feda ederek sondanın Düşük Enerjili Yüklü Parçacık (LECP) cihazını kapattı.
Düşük Voltaj Tuzağı
JPL'deki Voyager görev yöneticisi Kareem Badaruddin, bu kapatma işlemini "mevcut en iyi seçenek" olarak nitelendirdi. Bu, eski sistemleri yöneten herkesin aşina olduğu acımasız bir hesap: Platformu, faydalı yükün doğrudan pahasına koruyorsunuz.
Plütonyum bozunumu fiziğini değiştirebilecek hiçbir halkla ilişkiler çalışması yoktur. Voyager 1 şu anda sadece iki operasyonel bilimsel cihazla, biri plazma dalgalarını dinleyen diğeri ise manyetik alanları ölçen cihazla çalışmaya devam ediyor. Bunlar, yalnızca görevin devam eden operasyonel maliyetlerini haklı çıkarmak için gereken minimum veri akışını temsil ettikleri için çevrimiçi kalıyorlar.
Bu son sensörler de kapatılırsa, 700 kilogramlık sonda sessiz bir anıttan fazlası olmayacak. O zamana kadar mühendisler, hidrazin itici hatlarının donmasını önlemek için gereken ısıyla eski bilgisayarların elektrik yükünü dengeleyerek yüksek riskli bir güç yönetimi oyunu oynuyorlar.
Kozmik Boşluktaki Silikon
Helyosferde yaşam mücadelesi veren donanım ile günümüzde modern fabrikalardan çıkan silikon arasında keskin bir fark var. Modern yarı iletken tedarik zincirleri, yarım asırlık vakum ortamı için değil, tüketici elektroniğinin iki yıllık yenileme döngüleri için ağır bir şekilde optimize edilmiştir.
Avrupa endüstriyel politikası tarafından desteklenen galyum nitrür ve silisyum karbür çipler, muazzam verimlilik kazanımları sunuyor. Ancak, mantık kapılarını rutin olarak düzensiz hale getiren derin uzay kozmik radyasyonuna dayanma yetenekleri hala teorik bir öngörüden ibaret.
Voyager'ın 1970'lerden kalma vakum yalıtımlı, radyasyona dayanıklı mimarisi, farklı bir varsayım kümesi altında inşa edildi. Bugün bileşenleri çok daha hızlı üretiyoruz, ancak tedarik zinciri artık on yıllarca sürecek aralıksız radyoaktif bombardımana dayanması beklenen özel üretim donanımlar üretecek şekilde tasarlanmıyor.
2030'ların Başındaki Kesin Duraklama
LECP cihazının devre dışı bırakılması, Voyager 1'e belki beş ila yedi yıllık bir operasyonel ömür daha kazandıran bir triyaj önlemidir. 2030'ların başına gelindiğinde, sondanın Radyoizotop Termoelektrik Jeneratörlerinden gelen çıktı, vericiyi beslemek için gereken watt değerinin kaçınılmaz olarak altına düşecek.
Voyager 1 nihayet sessizliğe büründüğünde, bunun nedeni felaket niteliğinde mekanik bir arıza olmayacak. Sadece ısısı tükenecek. LECP cihazı yavaşça yıldızlararası uzayın ortam sıcaklığına soğurken, görev de son durumuna bir adım daha yaklaşacak.
Şemalarını hazırlayan mühendislerden daha uzun ömürlü bir makine inşa ettik. Şimdi asıl zorluk, son bir veda göndermesine izin verecek kadar elektrik bulmak.
Comments
No comments yet. Be the first!