AI voert voorspellingen aan voor Time's eerbetoon van 2025

Kansen, covers en een vreemd soort beroemdheid

Aan de vooravond van de bekendmaking van Time's Persoon van het Jaar 2025 behandelen wedmarkten en voorspellingsplatformen "artificiële intelligentie" niet als een categorie, maar als een individuele mededinger. Markten zoals Polymarket hebben AI naar een duidelijke koppositie geduwd, waarbij momentopnames deze week de technologie ver vooruit plaatsen op rivaliserende kandidaten, waaronder individuele topmensen zoals Jensen Huang en Sam Altman. De spreiding van de kansen — verschillende platformen en tijdstippen lieten een waarschijnlijkheid zien van grofweg 40% tot wel 60% — weerspiegelt een breder verhaal: een technologie die het publieke leven, de media-aandacht en beleidsdiscussies heeft verzadigd, wordt gepersonifieerd ten behoeve van een jaarlijkse prijs.

Die personificatie is van belang omdat de keuze van Time zowel beschrijvend als performatief is. Het tijdschrift definieert de onderscheiding als een erkenning voor "de persoon of personen die het nieuws en ons leven het meest hebben beïnvloed, ten goede of ten kwade." Time heeft in het verleden vaker niet-menselijke krachten als onderwerp van de prijs gekozen — de personal computer was "Machine van het Jaar" in 1982, de "Bedreigde Aarde" stond centraal in 1988, en de selectie van "Jij" in 2006 erkende een massale culturele verschuiving — maar het benoemen van AI zou van een andere schaal en orde zijn. AI is vandaag de dag niet één enkele machine of beweging; het is een uitgestrekte verzameling modellen, tools, platformen, chips, bedrijven en culturele praktijken die gezamenlijk veranderen hoe informatie en macht vloeien.

Wat de markten en peilingen signaleren

Voorspellingsmarkten bepalen geen redactionele keuzes, maar ze weerspiegelen wel waar de aandacht en verwachtingen liggen. De platformen die AI als koploper zien, kennen in feite een geldelijke waarde toe aan het idee dat 2025 herinnerd zal worden als een jaar dat gevormd is door geavanceerde machine learning-systemen — door investeringen in chips en cloudinfrastructuur, door virale AI-producten en controverses, en door regulerende en politieke reacties.

Tegelijkertijd laten publieke opiniepeilingen zien hoe krachtig deze discussies in het dagelijks leven zijn doorgedrongen. Recente peilingen die naast de wedkansen worden aangehaald, tonen aan dat een meerderheid van de Amerikanen ernstige zorgen uit over de langetermijnrisico's van AI: meer dan de helft van de respondenten was het erover eens dat AI uiteindelijk existentiële gevaren kan vormen, en een nog groter deel maakte zich zorgen dat de technologie moeilijk te controleren zou kunnen worden. Die angsten gaan gepaard met een adoptiekloof: jongere volwassenen experimenteren veel vaker met chatbots en generatieve tools dan oudere generaties, een kloof die helpt verklaren waarom culturele en regulerende reacties ongelijkmatig en politiek beladen zijn.

Reacties uit de sector en culturele weerstand

Deze ontwikkelingen leggen spanningen bloot die dwars door businessmodellen en creatieve praktijken lopen. Muziekproducenten en artiesten discussiëren over toestemming en gelijkenis; radio- en streamingdiensten wegen het vertrouwen van luisteraars af; adverteerders en rechthebbenden worstelen met de juridische en ethische status van synthetische stemmen en gekloonde optredens. Ondertussen rapporteren chipmakers en cloudproviders een recordvraag van bedrijven en overheden die meer rekenkracht willen voor modellen en inferentie, een economische realiteit die verklaart waarom industrieleiders — oprichters van chipbedrijven, cloud-executives en hoofden van AI-bedrijven — vaak op lijsten van potentiële genomineerden verschijnen naast de abstracte inzending "AI".

Waarom een niet-menselijke winnaar van belang zou zijn

Het kiezen van AI als Persoon van het Jaar zou minder een viering van technologie zijn dan een erkenning van hoe het de handelingsbekwaamheid heeft herverdeeld. De cover van een tijdschrift kan een technologie niet reguleren, maar het kan wel een narratief kristalliseren. Dat narratief vormt het publieke debat: het wordt een referentiekader voor beleidsmakers, journalisten, investeerders en het publiek. Als Time AI zou erkennen, zou het de discussie over regulering, standaarden, verantwoording en maatschappelijke effecten in een scherp licht plaatsen.

Tegelijkertijd roept het benoemen van AI vragen op over toeschrijving en verantwoordelijkheid. Wie bekritiseert of prijst de prijs wanneer deze een diffuse vaardigheid in de schijnwerpers zet? Zijn het de bedrijven die de grootste modellen financieren en inzetten; de onderzoekers die technieken uitvinden; de naties die het beleid bepalen; of het publiek dat de technologie gebruikt en betwist? Het behandelen van AI als een eenheid vereenvoudigt complexe netwerken van verantwoordelijkheid tot een enkel voor krantenkoppen geschikt personage — nuttig voor het vertellen van verhalen, maar kwetsbaar als basis voor bestuur.

Grenzen aan voorspellingen en redactionele onafhankelijkheid

Markten en peilingen vangen verwachtingen en angsten, geen redactionele beslissingen. De redacteuren van Time hebben het laatste woord en hebben historisch gezien symbolische covers afgewisseld met profielen van mensen die het jaar hebben vormgegeven. De aanwezigheid van prominente topmensen in de top tien van de wedkantoren onderstreept een tweede dynamiek: zelfs als de technologie wordt gekozen, zouden de menselijke leiders en organisaties die de inzet en commerciële schaal hebben bewerkstelligd, nog steeds centraal staan in de daaropvolgende debatten.

Na de cover: beleid, praktijk en de long tail

Of AI nu op de cover van dit jaar verschijnt of niet, de institutionele reacties zullen aanhouden. Wetgevers stellen al regels op over transparantie, veiligheidstests en aansprakelijkheid. Mediabedrijven experimenteren met openbaarmaking en etikettering. Arbeidsmarkten reageren ongelijkmatig, waarbij sommige rollen worden getransformeerd door automatisering en andere juist worden benadrukt als uniek menselijk. En culturele debatten over authenticiteit, identiteit en eigendom zullen doorsijpelen naar rechtbanken, wetgevende machten en commerciële overeenkomsten.

Uiteindelijk is het idee van AI als de koploper van Time van belang omdat het dwingt tot een vraag: willen we dat een technologie wordt erkend als een onafhankelijke actor, of willen we de focus houden op de mensen en structuren die het ontwerpen, inzetten en ervan profiteren? Het antwoord zal niet alleen de koppen bepalen, maar ook de beslissingen — juridisch, economisch en ethisch — die in de komende maanden worden genomen.

De aankondiging van Time zal worden gelezen als een momentopname van het dominante verhaal van 2025. Maar of het tijdschrift nu een naam, een bedrijfsleider of het concept van artificiële intelligentie op de cover zet, het grotere debat zal voortduren: samenlevingen zullen moeten beslissen hoe ze over de machtsverdeling onderhandelen met instrumenten die minder op apparaten en meer op actoren lijken.

Bronnen

• Time (redactionele bijdragen over Persoon van het Jaar en gerelateerde berichtgeving)
• Polymarket (evenementgegevens van de voorspellingsmarkt)
• YouGov (publieke opiniepeilingen waarnaar in de berichtgeving wordt verwezen)
• iHeartMedia (bedrijfsverklaringen over AI en programmeringsbeleid)