Space Armor: Laboratorium uit Georgia stuurt schildtegels de ruimte in

Van een werkplaats in Marietta naar een rideshare-manifest

Op een grijze middag in januari in Marietta, Georgia, stond Trevor Smith in een klein composietlaboratorium en liet een lokale tv-ploeg een video zien die bedoeld was om een bekend probleem er onbekend uit te laten zien: een piepklein projectiel dat een satelliet raakt met snelheden van duizenden meters per seconde, dwars door elektronica snijdt en dode systemen achterlaat. "We stoppen in feite 'kogels' in de ruimte," vertelde Smith aan WSB‑TV terwijl hij de tegels beschreef die zijn bedrijf Space Armor noemt, een modulair composiet ontworpen om hypervelocity-inslagen te stoppen zonder schadelijke secundaire fragmenten te produceren.

Wat de tegels beweren te doen

Atomic‑6, de firma uit Marietta achter Space Armor, brengt de tegels op de markt als lichtgewicht composietpanelen die kunnen worden geïnstalleerd als modulaire schilden of radomen. Het bedrijf zegt dat de tegels RF‑doorlatend zijn – wat betekent dat ze radiosignalen doorlaten – terwijl ze bestand zijn tegen inslagen van micrometeoroïden en ruimtepuin (MMOD). Volgens het technische materiaal van Atomic‑6 en recente persaankondigingen is het product verkrijgbaar in twee beschermingsniveaus: een "Lite"-tegel die geschikt is voor projectielen van ongeveer 3 mm en een "Max"-versie die is ontworpen voor veel grotere impacts, waarbij beide opties worden aangeboden in RF‑doorlatende of RF‑blokkerende varianten. Atomic‑6 zegt dat de tegels zijn getest in hypervelocity-faciliteiten en projectielen hebben gestopt bij snelheden boven 7 km/s in schiettests op de grond.

Die combinatie – impactweerstand plus radiotransparantie – staat centraal in het verkoopverhaal van Atomic‑6. Traditionele MMOD-afscherming die decennialang op ruimtevaartuigen werd gebruikt, zoals Whipple-bumpers van metaal, is vaak zwaar en kan bij een inslag fragmenteren, waardoor secundair puin ontstaat. De marketing- en testdemonstraties van Atomic‑6 benadrukken twee claims: een lagere massa dan metalen alternatieven en veel minder secundaire ejecta na een inslag. Dat zijn precies de eigenschappen die operators zeggen te willen als er meer satellieten moeten overleven in drukke lage aardbanen.

Demonstratie in een baan om de aarde en het schema

Atomic‑6 en zijn aangekondigde klant, Portal Space Systems, zeggen dat de eerste operationele vlucht van Space Armor-tegels deel zal uitmaken van een Transporter rideshare-missie eind 2026. Een persbericht gepubliceerd op 15 januari 2026 stelt dat Portal Space Armor-tegels heeft geselecteerd als de primaire MMOD-bescherming voor een Starburst-satelliet die gepland staat om te vliegen op SpaceX's Transporter‑18, met een lanceervenster in oktober 2026. Het eigen materiaal van Portal vermeldt Transporter‑18 in het vierde kwartaal van 2026 ook als de debuutvlucht voor zijn Starburst-ruimtevaartuig. Onafhankelijke lanceertrackers laten zien dat Transporter‑18 voorlopig gepland staat voor oktober 2026 op een Falcon 9. Alles bij elkaar wijzen deze gegevens op een kans voor validatie in de ruimte over ongeveer tien maanden tijd.

Lokale verslaggeving beschreef de geplande lancering echter anders. Een item van WSB‑TV dat op 15 januari 2026 werd gepubliceerd, zei dat een satelliet met Space Armor dit najaar een lift zou krijgen op een Starship-missie van Elon Musk vanaf Vandenberg. De materialen van het bedrijf en Portal die wij vonden, citeren in plaats daarvan een Falcon 9-rideshare in oktober 2026. Die discrepantie benadrukt een veelvoorkomend probleem bij de verslaggeving van snel bewegend commercieel ruimtenieuws: wijzigingen in het manifest en beknopte beschrijvingen van rideshare-vluchten zorgen soms voor verschillen tussen lokale verslagen en de taal in persberichten van bedrijven. De persberichten van Atomic‑6 en Portal bieden het duidelijkste verslag van het gestelde plan: Transporter‑18 aan boord van een Falcon 9 in oktober 2026.

Hypervelocity-tests en de uitdaging die ze aanpakken

De reden dat bedrijven veel ophef maken over een tegel die een object van 3 mm of 12,5 mm stopt, is dat zelfs puin op millimeterschaal in een lage aardbaan zich als een kogel kan gedragen. NASA-samenvattingen van de micrometeoroïde- en ruimtepuin-omgeving noteren gemiddelde impactsnelheden in LEO in de orde van 7–10 km/s (vele duizenden kilometers per uur), en dat kleine, niet-te-volgen deeltjes tegenwoordig het grootste risico vormen voor zowel satellieten als astronauten. In dat regime schaalt de impactenergie snel; een verfschilfer of een fragment van een millimeter kan door thermische dekens, zonnepanelen of gevoelige elektronica slaan.

Wat een test in de ruimte zal bewijzen – en wat niet

Een experiment in de ruimte zal een paar essentiële vragen beantwoorden: behoudt de tegel de RF-doorvoer wanneer deze over antennes en radomen wordt gemonteerd, overleeft hij de thermische en atomaire zuurstofomgeving van de gekozen baan, en hoe gedraagt hij zich bij blootstelling aan de chaotische populatie van klein, niet-te-volgen puin? Portal beschrijft de nuttige lading als een eenjarige evaluatie die gegevens zal verzamelen over installatie en prestaties in de ruimte; Atomic‑6 benadrukt de lessen voor integratie en schaalbaarheid. Als de tegels onder echte operationele omstandigheden werken zoals beloofd, zouden ze één type faalmodus voor smallsat-operators kunnen verminderen en – indien breed toegepast – één bijdrage aan het probleem van trapsgewijs toenemend puin, bekend als het Kesslersyndroom, kunnen verlagen.

Maar er zijn grenzen aan wat een enkele vlucht kan bewijzen. Bescherming tegen catastrofaal puin is probabilistisch: een component die gedurende een jaar bestand is tegen een handvol inslagen van deeltjes is iets anders dan het certificeren van een schild voor decennia aan dienst in zeer dichtbevolkte banen. Regelgevers, verzekeraars en veel klanten zullen onafhankelijke testgegevens, herhaalde vluchten en metingen door derden willen voordat ze een nieuw materiaal een directe vervanging voor bestaande MMOD-architecturen noemen. Hier zal de gebruikelijke route van de ruimtevaartindustrie – incrementele adoptie, onafhankelijke verificatie en gestandaardiseerde testmatrices – bepalen of Space Armor een productcategorie wordt of een veelbelovende demo blijft.

Context van de industrie en het beleid

Het verhaal van Atomic‑6 doet meer dan alleen tegels verkopen; het is een signaal van een bredere marktdynamiek. Satellietoperators worden geconfronteerd met een toenemend risico op botsingen naarmate constellaties, afgedankte rakettrappen en oude fragmenten waardevolle banen bevolken. Het resultaat is een commerciële behoefte aan mitigatietechnologieën die het missierisico verminderen zonder een zware massa op te leggen of communicatie te blokkeren. Diezelfde vraag trekt bedrijven aan die reclame maken voor baanbrekende composieten of lijmen die installatie na de bouw mogelijk maken – een feit dat zichtbaar is in de toon van recente vakpublicaties en PR-materiaal.

Er zijn ook geopolitieke invalshoeken. Atomic‑6 kadert delen van de productgedachte rond bescherming tegen opzettelijke, vijandige acties in de ruimte. Hoewel kinetische anti-satelliet-aanvallen tot nu toe zeldzaam waren en meestal door de staat gesteunde tests betroffen, houdt de strategische gemeenschap elke verandering in overlevingstechnologie nauwlettend in de gaten, omdat deze van invloed is op doctrines van afschrikking, escalatie en verkeersleiding in de ruimte. Dat voegt een laag van exportcontrole en inkooptoezicht toe aan anderszins commerciële gesprekken over afscherming.

Volgende stappen en onafhankelijke validatie

Waar waarnemers nu op moeten letten: (1) of Portal en Atomic‑6 doorgaan met de componentintegratie en het vrijgeven van openbare gegevens in de aanloop naar Transporter‑18; (2) of onafhankelijke laboratoria of overheidsinstellingen vergelijkende testresultaten publiceren; en (3) welke telemetrie uit de ruimte Portal van plan is te delen na de inzet. Als de bedrijven hun gegevens uit de ruimte openstellen voor derden – of een meting door NASA of een nationaal laboratorium uitnodigen – zal het vertrouwen in de industrie sneller groeien dan marketingclaims alleen kunnen bereiken. Voor nu stellen de aankondigingen van januari een ambitieus doel: een eerste operationele inzet op een rideshare-manifest in oktober 2026, met het gebruikelijke voorbehoud dat vluchtmanifesten historisch gezien uitlopen en testprogramma's worden uitgebreid.

Of Space Armor-tegels een standaardonderdeel worden van smallsat-integratie of een eenmalige noviteit, hangt af van hoe ze presteren waar het telt – buiten het laboratorium in Marietta en boven de atmosfeer. In de maanden voor Transporter‑18 zullen ingenieurs en programmamanagers testrapporten, integratienotities en de kleine lettertjes in de datasheets van het bedrijf bestuderen. Hoe meer de industrie de vlucht in oktober behandelt als gegevensverzameling in plaats van als een commercieel lanceerfeest, hoe sneller de markt zal leren of een nieuw type afscherming kan helpen om satellieten – en de mensen die hun diensten gebruiken – veilig te houden.

Bronnen

• Atomic‑6 (persmateriaal van het bedrijf en technisch informatieblad van Space Armor)
• Portal Space Systems (persbericht van het bedrijf over de Starburst- en Transporter‑18-missie)
• NASA (Micrometeoroïden en ruimtepuin / Remote Hypervelocity Test Laboratory en technische rapporten)
• NASA Technical Reports Server (NTRS) (historische en technische context over ruimtepuin)