Laat New York zijn klimaatdoelen varen?

Vergunningsverleningen, schikkingen en een scherpe politieke kloof

Deze week hebben toezichthouders in de staat New York stilletjes een nieuw front geopend in de strijd over de manier waarop de staat zijn wettelijk bindende klimaatdoelen gaat halen. Op 7 november verleende het Department of Environmental Conservation (DEC) een vergunning voor de Northeast Supply Enhancement (NESE)-pijpleiding en kondigde op dezelfde dag een schikking aan waardoor de Greenidge Generation-cryptocurrency-miningfaciliteit de komende vijf jaar operationeel kan blijven terwijl het een plan ontwikkelt om de emissies te verminderen. Samen zorgen deze twee stappen — een brandstofpijpleiding op federale schaal en een compromis dat een op gas gestookte cryptolocatie online houdt — ervoor dat milieugroeperingen, progressieve wetgevers en pleitbezorgers voor klimaatrechtvaardigheid waarschuwen dat Albany afdrijft van de Climate Leadership and Community Protection Act, de belangrijkste klimaatwet van de staat.

Ommekeer in pijpleidingen en vergunningen

Greenidge, compensaties en de grenzen van het compromis

De schikking met Greenidge is eveneens omstreden. Nadat Greenidge eerder een luchtvergunning werd geweigerd omdat toezichthouders oordeelden dat voortzetting van de activiteiten in strijd zou zijn met de emissielimieten van de CLCPA, heeft het bedrijf nu toestemming om door te gaan terwijl het een plan ontwikkelt om de uitstoot van broeikasgassen met ongeveer 44 procent te verminderen. Het DEC en het bedrijf presenteerden de regeling als een pad naar emissiereducties en planning. Sceptici, waaronder parlementslid Anna Kelles, waarschuwen dat de overeengekomen maatregelen er wel eens op neer zouden kunnen komen dat emissies op papier worden weggepoetst — via compensaties of de aankoop van rechten — in plaats van de gasverbranding op locatie te verminderen of lokale hernieuwbare energiebronnen te bouwen. De geschiedenis van het bedrijf met het herhaaldelijk aanvechten van geweigerde vergunningen, en het feit dat de schikking kort voor de geplande hervatting van de bewijsverhoren werd aangekondigd, voeden het beeld dat procedurele overwinningen de plaats innemen van harde reglementaire limieten.

Juridische druk en een vertraagd regelboek

Politiek, lobbywerk en een "all‑of‑the‑above"-verschuiving

De veranderende houding van New York heeft een politieke verklaring die reikt van Albany tot Washington. Gouverneur Kathy Hochul heeft sommige beslissingen publiekelijk gepresenteerd als reacties op federale vijandigheid — met het argument dat haar regering New Yorkers moet beschermen tegen wat zij een campagne tegen schone energie noemt, gevoerd door Republikeinse functionarissen. Toch is haar beleidstaal ook verschoven naar een "all‑of‑the‑above" energiestrategie die nieuwe nadruk legt op aardgas en kernenergie als pragmatische instrumenten voor betaalbaarheid en betrouwbaarheid. Die draai verontrust klimaatactivisten, omdat deze in strijd lijkt met het onderliggende traject van de CLCPA.

Terugtrekkende bewegingen van bedrijven en een nationale klimaattegenwind

De problemen in New York maken deel uit van een breder nationaal patroon van terugtrekkende bewegingen en onzekerheid. Op federaal niveau heeft de openlijke omarming van fossiele brandstoffen door de huidige regering en het terugdraaien van klimaatgerichte regels aan sommige bedrijven en financiële instellingen het signaal gegeven dat ambitieuze netto-nul-beloften niet langer heilig zijn. In verschillende gevallen hebben grote banken en andere firma's hun publiekelijk verklaarde doelen voor gefinancierde emissies teruggeschroefd of laten varen. Die terugtrekkende beweging van het bedrijfsleven heeft op zijn beurt activisten geprovoceerd, die zijn overgestapt van briefcampagnes naar directe acties tegen banken en andere instellingen die zij zien als de faciliterende partijen achter de uitbreiding van de infrastructuur voor fossiele brandstoffen.

Activisten hebben hun tactieken ook in New York en elders opgevoerd, met geruchtmakende acties van burgerlijke ongehoorzaamheid gericht op banken die zijn teruggekomen op hun klimaatbeloften. Die acties onderstrepen een politieke feedbackloop: wanneer overheden reglementaire plannen pauzeren of terugdraaien, voeren maatschappelijke groeperingen de druk op zowel private financiers als publieke toezichthouders op.

Wat de hiaten betekenen voor klimaatdoelen en gemeenschappen

Buiten de beleidskoppen om zijn de belangen concreet. Uit modellering door de staat en gezondheidsanalyses die aan de CLCPA voorafgingen, bleek dat een effectief plafond of een gelijkwaardig programma duizenden voortijdige sterfgevallen en tienduizenden astma-aanvallen zou kunnen voorkomen door de vervuiling te verminderen in wijken die het zwaarst worden getroffen door industriële emissies. Het ontbreken of uitblijven van regelgeving betekent dat die geprojecteerde voordelen mogelijk niet volgens schema worden gerealiseerd, wat bestaande milieuonrechtvaardigheid versterkt. Eisers in de rechtszaak beroepen zich ook op het Green Amendment van de staat, met het argument dat de vertraging de constitutionele bescherming voor schone lucht en een gezond milieu ondermijnt.

De weg vooruit: rechtbank, regelgeving of politiek

Het volgende hoofdstuk zal zich in meerdere arena's afspelen. Milieuadvocaten hebben een rechter gevraagd om de staat te bevelen afdwingbare regels te publiceren; het DEC houdt vol dat het werkt aan een cap‑and‑invest-programma en wijst op incrementele maatregelen en de nieuwe regel voor emissierapportage als voortgang. Wetgevers en kandidaten die zich verkiesbaar stellen voor de cyclus van 2026 zijn begonnen het debat te verweven in de politiek rond de voorverkiezingen — waarbij sommige Democraten de gouverneur aanvallen vanwege vermeende achteruitgang en anderen de nadruk leggen op overwegingen rond betaalbaarheid die volgens hen een voorzichtige aanpak rechtvaardigen.

Voor activisten en gemeenschappen in de frontlinie gaan de tijdlijnen van de rechtbank langzaam. Protesten en publiekscampagnes, inclusief geplande acties gericht op banken en specifieke projecten, zijn bedoeld om de politieke wil te versnellen en toezichthouders onder druk te zetten om actie te ondernemen. Ondertussen blijven nutsbedrijven, ontwikkelaars en industriegroepen aandringen op duidelijkheid over vergunningverlening en marktvoorschriften; investeerders eisen voorspelbaarheid. Dat web van concurrerende eisen — juridisch, politiek, economisch en moreel — zal bepalen of New York het momentum richting de doelen van de CLCPA herstelt of een andere koers gaat varen.

De staat bevindt zich op een kruispunt: de keuzes die nu worden gemaakt, zullen bepalen of de CLCPA een bindende motor van het klimaatbeleid blijft of, in de ogen van critici, een wet wordt waarvan de deadlines en mandaten onderhandelbaar zijn. De komende weken en maanden — gerechtelijke stukken, reglementaire dossiers en de uitkomst van spraakmakende protesten en lobbycampagnes — zullen uitwijzen naar welke kant de balans doorslaat.

Bronnen

• New York State Department of Environmental Conservation (DEC) — vergunnings- en regelgevingsmateriaal
• New York State Energy Research and Development Authority (NYSERDA) — cap‑and‑invest-analyses en verkenningsmateriaal
• Climate Leadership and Community Protection Act (CLCPA) — verkenningsplan en technische bijlagen
• LittleSis Public Accountability Initiative — rapport over lobbywerk gerelateerd aan de implementatie van de CLCPA
• NewClimate Institute — analyse van klimaatclaims van bedrijven
• University of Portsmouth en University of Bath — onderzoek naar bedrijfscommunicatie en "greenhushing"