Ariane 62 vs. 64: Het verschil in boosters uitgelegd

De European Space Agency (ESA) bereidt zich voor op de historische eerste vlucht van de Ariane 64-configuratie, wat een definitieve verschuiving markeert in de Europese zware lanceercapaciteiten en strategische autonomie in een baan om de aarde. De lancering van vlucht VA267 staat gepland voor 12 februari 2026 en zal de eerste missie zijn die gebruikmaakt van vier P120C-boosters, waardoor de prestaties van de raket worden verdubbeld en de inzet van 32 satellieten voor de lage aardbaan (LEO)-constellatie van Amazon mogelijk wordt. Deze missie vertegenwoordigt de krachtigste versie van het Ariane 6-lanceervoertuig tot nu toe, waarmee het programma effectief overgaat van de initiële testfase naar een krachtig werkpaard voor wereldwijde telecommunicatie en wetenschappelijke verkenning.

Wat is het verschil tussen Ariane 62 en Ariane 64?

Het belangrijkste verschil tussen de Ariane 62 en Ariane 64 is het aantal P120C-vastebrandstof-boosters: de Ariane 62 gebruikt twee boosters voor middelzware missies, terwijl de Ariane 64 vier boosters inzet voor zware lanceervereisten. Dankzij deze configuratie kan de Ariane 64 21,6 ton naar een lage aardbaan (LEO) brengen, vergeleken met 10,3 ton voor de variant met twee boosters.

De Ariane 6-architectuur is specifiek ontworpen voor deze modulariteit, waardoor de European Space Agency de kracht van de raket kan afstemmen op de specifieke massa van de nuttige last. Terwijl de Ariane 62-variant sinds de eerste lancering in 2024 al vijf vluchten succesvol heeft afgerond, is de aanstaande VA267-vlucht de eerste die de stabiliteit en synchronisatie van de configuratie met vier boosters moet bewijzen. Naast het aantal boosters maakt de Ariane 64-variant vaak gebruik van een "lange fairing"—een 20 meter hoge beschermende neuskegel—om ruimte te bieden aan enorme satellietclusters die de kleinere variant niet kan herbergen.

Technologische flexibiliteit vormt de kern van deze overgang van het oude Ariane 5-systeem. Door gemeenschappelijke componenten te gebruiken voor zowel de 62- als de 64-modellen, hebben Arianespace en hoofdaannemer ArianeGroup de productiekosten verlaagd met behoud van een hoge betrouwbaarheid. De toegenomen massa van de Ariane 64 bij de lancering, die ongeveer 860 metrieke ton bereikt, plaatst de raket in een andere klasse van lanceervoertuigen, in staat om hoogenergetische geostationaire overgangsbanen (GTO) te bereiken met een nuttige last tot 11,5 ton, een aanzienlijke sprong ten opzichte van de 4,5 ton van de versie met twee boosters.

Hoeveel stuwkracht leveren de vier P120C-boosters?

De vier P120C-boosters op de Ariane 64 leveren een gecombineerde stuwkracht bij de lancering van ongeveer 14.000 kN, waarbij elke individuele booster 3.500 kN bijdraagt op het moment van ontsteking. Tijdens de vacuümfase van de vlucht neemt de totale stuwkracht toe tot 18.600 kN, waarbij gedurende 130 seconden 142.000 kg vaste brandstof per booster wordt verbruikt.

De ontwikkeling van de P120C-vastebrandstofmotor was een meesterzet van Europese samenwerking, aangezien deze dient als de eerste trap voor de Vega-C raket en tegelijkertijd fungeert als de strap-on boosters voor de Ariane 6. Deze motoren behoren tot de krachtigste vastebrandstofmotoren uit één stuk die momenteel wereldwijd in productie zijn. In de Ariane 64-configuratie werken deze vier eenheden samen met de Vulcain 2.1-hoofdtrapmotor om de zwaartekracht van de aarde te overwinnen, wat de enorme initiële versnelling levert die nodig is om zware ladingen zoals de Amazon LEO-constellatie in stabiele banen te brengen.

De technische verfijning van het Ariane 6-voortstuwingssysteem strekt zich uit tot de bovenste trap, die is uitgerust met de Vinci-herstartbare motor. Terwijl de P120C-boosters de "spierkracht" leveren voor de eerste twee minuten van de vlucht, zorgt de Vinci-motor voor de precisie, waardoor de raket de motor meerdere keren kan stoppen en starten. Deze capaciteit is essentieel voor het uitzetten van grote groepen satellieten in verschillende baanvlakken, een belangrijke vereiste voor de VA267-missie, die ongeveer 114 minuten zal duren van de lancering tot de uiteindelijke scheiding van de 32e satelliet.

Hoe kan ik de lancering van de Ariane 6 met vier boosters live bekijken?

De eerste lancering van de Ariane 64 is live te volgen via ESA Web TV en het officiële YouTube-kanaal van ESA, met een uitzending die 30 minuten voor de lancering om 16:45 GMT op 12 februari 2026 begint. Kijkers kunnen gedurende de 114 minuten durende missie realtime telemetrie en deskundig commentaar volgen vanaf de Europese ruimtehaven in Frans-Guyana.

De live-uitzending van de VA267-vlucht is een cruciale gebeurtenis voor de wereldwijde ruimtevaartgemeenschap, omdat het de operationele gereedheid van Europa's krachtigste raketconfiguratie demonstreert. Het lanceervenster is momenteel vastgesteld tussen 16:45 en 17:13 GMT (13:45–14:13 lokale tijd in Kourou). Door de lancering live te volgen, kunnen liefhebbers en belanghebbenden uit de sector getuige zijn van belangrijke mijlpalen, waaronder de scheiding van de boosters, het afwerpen van de fairing en de complexe manoeuvres van de bovenste trap bij het uitzetten van de lading met meerdere satellieten.

Belangrijke missiefasen om op te letten tijdens de uitzending zijn onder meer:

• T+0:00: Gelijktijdige ontsteking van de Vulcain 2.1-motor en de vier P120C-boosters.
• T+2:10: Scheiding van de vier boosters nadat hun vaste brandstof is opgebrand.
• T+3:30: Afwerpen van de 20 meter lange fairing zodra het voertuig zich boven de dichte atmosfeer bevindt.
• T+1:54:00: Uiteindelijke scheiding van de 32 satellieten, wat het succes van de missie en het debuut van de Ariane 64 markeert.

Het missieprofiel: de inzet van Amazons LEO-constellatie

Het primaire doel van vlucht VA267 is de inzet van 32 satellieten voor Amazons ambitieuze LEO-constellatieproject. Deze missie dient als een cruciaal praktijkbewijs voor de Ariane 64 en demonstreert het vermogen om grootschalige satellietlanceringen uit te voeren. Met een hoogte van 62 meter—gelijk aan een gebouw van 20 verdiepingen—zal de raket zijn maximale fairing-volume gebruiken om deze geavanceerde instrumenten te beschermen tijdens de opstijging door de atmosfeer boven de Atlantische Oceaan.

De lanceeroperaties, beheerd door de Franse ruimtevaartorganisatie CNES in het Guyana Space Centre, omvatten een uitgebreid industrieel netwerk verspreid over 13 Europese landen. Deze vlucht is niet louter een commerciële onderneming; het is een demonstratie van de ontwerpautoriteit van de Ariane 6 en zijn vermogen om te concurreren op de wereldwijde markt voor zware lanceringen. De succesvolle inzet van deze satellieten zal de zware lanceercapaciteit van de variant met vier boosters valideren en de rol van Arianespace als primaire leverancier van lanceerdiensten voor megaconstellaties verstevigen.

De implicaties van deze lancering reiken veel verder dan een enkele missie. Door de Ariane 64-configuratie te bewijzen, stelt de European Space Agency onafhankelijke toegang tot de ruimte veilig voor zware institutionele en commerciële missies die voorheen afhankelijk waren van verouderde of buitenlandse lanceersystemen. Toekomstige richtingen voor het programma omvatten verdere optimalisaties van de P120C-boosters en het potentieel voor nog zwaardere ladingen, terwijl Europa zijn voetafdruk in de sectoren voor maan- en diepe ruimteverkenning blijft vergroten.